Z ostatniej chwili...

Ukazała się książka autorstwa Mateusza Bogdanowicza

Miło nam poinformować wszystkich odwiedzających stronę Szkoły, że w czerwcu 2012 ukazała się nakłade...

Tu jesteś: Home Nauczyciele Metody aktywizujące i grupowe w nauczaniu języka angielskiego

Metody aktywizujące i grupowe w nauczaniu języka angielskiego

Email Drukuj PDF

Według H. Komorowskiej „sukces w nauce to dość potoczne stwierdzenie, że postawiony cel został przez uczącego się zrealizowany, a pożądany poziom umiejętności – osiągnięty lub nawet przekroczony.”[1] Aby ten cel został osiągnięty, ważny jest odpowiedni dobór metod do danej grupy wiekowej.

H. Komorowska uważa, że podstawową zmianą, jaka dokonała się w nauczaniu języków obcych, jest „ukierunkowanie działań dydaktycznych na osobę ucznia, a nie osobę nauczyciela.”[2] Obecnie proces nauczania języka traktuje się jako zestaw aktywności, dzięki którym proces uczenia się będzie przebiegał efektywnie. Za cel stawia się obecnie nie opanowanie słownictwa i struktur gramatycznych, a umiejętności komunikowania się w języku obcym.

Wśród rekomendacji metodycznych wyróżnia się: dostateczną ilość czasu na efektywną pracę w parach i grupach językowych. M. Nowicka tak pisze o nauczaniu grupowym „wiedza szkolna jest wynikiem wspólnego działania, efektem wysiłku podejmowanego z drugą osobą, tą osobą może być nauczyciel, ale może nią także być kolega ze szkolnej ławki. Mówimy wówczas o uczeniu się we współpracy przebiegającym w parach bądź w grupach.”[3] Nauczanie w zespole przede wszystkim umożliwia uczniom nabywanie umiejętności współpracy, która uczy organizowania tak pracy swojej jak i pracy innych.

            Umiejętność współpracy należy współcześnie do wysoko cenionych kompetencji kluczowych w edukacji. Ponieważ zdaniem R. Pachocińskiego, sama zdolność przyswajania technicznych umiejętności jest cenna, ale niezbyt przydatna „jeśli dana jednostka nie będzie umiała stosować tych umiejętności w interakcjach opierających się na współpracy z innymi ludźmi w kwestiach dotyczących kariery zawodowej, rodziny czy społeczności lokalnej.”[4]

B. Badegruber sugeruje stopniowe uczenie współdziałania rozpoczynając od pracy w parach do otwartej pracy zespołowej. Uważa on, że „należy nauczyć dzieci dzielenia między siebie obowiązków, dzielenia się na grupy, umawiania się, pójścia na kompromis, ustępowania, zaczekania na innych, pomagania innym, proszenia innych o pomoc, wypożyczania i pożyczania rzeczy.”[5]

Bardzo cennym uzupełnieniem praktyki nauczania grupowego są zalecenia amerykańskiej Encyklopedii Nauczycielskiej (1998, s.578):

  1. Przed przystąpieniem do podziału uczniów na grupy staraj się jak najlepiej poznać każdego z nich. Porównaj swoje spostrzeżenia o uczniach ze spostrzeżeniami pozostałych nauczycieli i rodziców
  2. Zanim zaczniesz wdrażać uczniów do pracy grupowej, powinieneś nauczyć ich pracować samodzielnie
  3. Pracę w grupach należy wprowadzać stopniowo, aby zapewnić uczniom czas niezbędny na przystosowanie się do nowych warunków
  4. Grupuj uczniów zgodnie z ich indywidualnymi potrzebami
  5. Sprawdź, czy wszyscy uczniowie dobrze znają zasady pracy grupowej, czy wiedzą, na czym polegają prawa i obowiązki jako członków grupy
  6. Staraj się, aby każda grupa pracowała w miarę możliwości nad odrębnym zagadnieniem.

Wraz z pojawieniem się podejścia komunikacyjnego w dydaktyce, uczeń stał się centralną postacią i podmiotem dydaktyki. H. Komorowska wymienia cechy, które mają wpływ na sukces w nauce języka:

  • „inicjatywa i aktywne podejście do zadań, co oznacza, że uczeń sam znajduje sobie najlepsze formy pracy i organizuje własną naukę,
  • stosowanie domysłu językowego i niezrażanie się trudnościami lub nieznajomością poszczególnych wyrazów,
  • brak zrutynizowanych zachowań, innowacyjność, stosowanie różnorodnych sposobów uczenia się i radzenia sobie z problemami,
  • umiejętność wyszukiwania odpowiednich materiałów pomocniczych,
  • wiara we własne umiejętności radzenia sobie z trudnościami i pozytywny obraz własnej osoby wraz z wysoką samooceną,
  • wysoka motywacja do nauki,
  • gotowość omawiania swych postępów w nauce z innymi.”[6]

Praca w parach i praca grupowa to formy, które są atrakcyjne dla ucznia. Według H. Komorowskiej pozwalają one „zwiększyć czas przeznaczony na mówienie, zwiększyć aktywność uczniów na lekcji, ośmielają uczniów w próbach posługiwania się językiem obcym, sprzyjają też wzajemnemu pomaganiu sobie i przyzwyczajają do bardziej naturalnego, konwersacyjnego posługiwania się językiem.”[7]

Dzięki pracy w grupach, jak pisze P. Ur, uczniowie mają dużo więcej czasu i możliwości do rozmowy w języku angielskim, aniżeli w pracy z całą klasą. Taki rodzaj pracy, według autorki również „wzbudza odpowiedzialność uczniów i niezależność, może wzmocnić motywację i wnieść poczucie współpracy i przyjaznej atmosfery w klasie.”[8]

J. Harmer dodaje, że, praca w parach lub grupach daje poczucie niezależności, uczniowie sami podejmują decyzje nie czując przy tym skrępowania lub obawy, że cała klasa słucha. Według J. Harmera, „jednym z najważniejszych wrogów efektywnego nauczania jest nuda.”[9] Stanie się tak, jeżeli na przykład, uczniowie spędzą całą lekcję na pisaniu zdań. Ale gdy w ciągu jednych zajęć nauczyciel zastosuje kilka różnych zadań, jest wtedy szansa na to, że wzbudzimy większe zainteresowanie zajęciami.

           B. Macher dodaje, iż, „lekcja, której zasadą organizacji jest uczenie się w małych grupach eliminuje takie słabości lekcji tradycyjnej, jak bierność, anonimowość, niesamodzielność ucznia, dominację nauczyciela, formalizm, powierzchowność oceny prac, brak czasu na refleksję nad wspólną pracą.”[10]

Beata Wołejszo
SJA Britannica

 


[1] H. Komorowska, (1987), Sukcesy i niepowodzenia w nauce języka obcego, W-wa, s.9.

[2] H. Komorowska, (2000), Nowe tendencje w nauczaniu języków obcych, w; Nauczanie języków obcych w zreformowanej szkole, H. Komorowska (red.), W-wa, s.5.

[3] M. Nowicka, (2005), O dziecięcym uczeniu się we współpracy, w; Zreformowana wczesna edukacja-od refleksu ku działaniu nauczyciela, M. Nowicka (red.), W-wa. s. 105.

[4] R. Pachociński, (1998), Podstawy kształcenia wyższych umiejętności poznawczych w nowoczesnej szkole, W-wa, s. 180.

[5] B. Badegruber, (1997), Nauczanie otwarte w 28 krokach, W-wa, s.56.

[6] H. Komorowska, (1987), Op..cit., s.11.

[7] Ibidem.

[8] P. Ur, (1999), A Course In Language Teaching, Cambridge University Press, UK, s.232, tłumaczenie własne.

[9] J. Harmer, (1998), How To Teach English, Longman Limited, England, s.21, tłumaczenie własne.

[10] B. Macher, (1997), Praca małych grup na lekcji, Koszalin, s. 158.

Zmieniony ( Wtorek, 28. Wrzesień 2010 09:16 )  

Tablica Ogłoszeń

Metody aktywizujące i grupowe w nauczaniu języka angielskiego

Według H. Komorowskiej „sukces w nauce to dość potoczne stwierdzenie, że postawiony cel został przez uczącego się zrealizowany, a pożądany poziom umie...

Naszą stronę ogląda...

Naszą witrynę przegląda teraz 12 gości 

Sonda o ...

Czy znajomość języka angielskiego jest potrzebna?